ജ്യോതി൪ഗമയഃ

വേലപ്പനെ അറിയാത്തവരായി എന്റെ നാട്ടില്‍ ആരും ഉണ്ടാവില്ല. കപ്ലേങ്ങാട്ടെ ഭരണിക്ക് ഒറ്റക്കാളയേയും എഴുന്നെള്ളിച്ച് വാദ്യമേളങ്ങളില്ലാതെ ചവിട്ടുറക്കാത്ത നൃത്തച്ചുവടോടെയുള്ള വരവ് കാണേണ്ട കാഴ്ച് തന്നെയാണ്. തിറകളുടെ തലയെടുപ്പ് ഒറ്റക്കാളക്ക് മുന്നില്‍ പൊലിഞ്ഞ് പോകുമോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. കപ്ലേങ്ങാട്ടമ്മയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചാല്‍ നൂറുനാവാണ് വേലപ്പന്… കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ എന്റെ ഉമ്മയോട് പലതവണ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുള്ളതാണ്.

പൊന്നാരെന്റെ ഉമ്മാരെ… വിളിച്ചാ വിളിപ്പൊറത്ത് വര്ണ ഒരു സക്തിണ്ടെങ്കി…അത് കപ്ലേങ്ങാട്ടമ്മന്നേണ്ട്ട്ടാ…! അദൊറപ്പാ…എന്തിന് പറ്യേണു ഒരു മുസ് ല്യാരല്ലെ അമ്മേനവിടെ പ്രതിസ് ട്ടിച്ചേ… അയ് ലും വല്ല്യൊരു രസം കേക്കണോ… ഒരു പാടത്ത്ക്ക്… ഇദമ്മക്കിരിക്കട്ടേന്നൂം പറഞ്ഞൊരേറ് കൊടുത്തിട്ട്…കുടുമ്മത്ത് എത്ത്ണാങ്ക്യാട്ടും മുന്നെ തൊടങ്ങില്ലെ ചോര സര്‍ദിക്കല്… മൂന്നീസാ കെടന്നൊള്ളൊ മൂന്നിന്റന്ന് മരിച്ച വെവരം പള്ളീലെ മുക്രി കൊയലീക്കുടെ വിളിച്ച് പറ്യേണതാ കേട്ടത്…”ചെറുപ്പത്തില്‍ ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റത്ത് പുഞ്ച കൊയ്ത് കറ്റകള്‍ അടക്കി വെക്കുമ്പോഴും കറ്റമെതിക്കുമ്പോഴും പശുവിന്ന് വേണ്ടി വൈക്കോല്‍ ഉണ്ടയിടുമ്പോഴും… ഒരുപാട് കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട് വേലപ്പന്‍… പറയുന്ന കഥയിലെ ലോകവും മനുഷ്യരുമെല്ലാം എന്നും സ് നേഹത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റേയും പ്രതീകങ്ങളായി നിലകൊണ്ടു… പക്ഷെ വല്ല്യുപ്പ മാത്രം തന്നെ ചതിയില്‍ കുടുക്കി പറ്റിച്ച മനുഷ്യരെ കുറിച്ച് പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാനൊരിക്കല്‍ വല്ല്യുപ്പാട് ചോദിച്ചു..”അപ്പൊ വേലപ്പന്‍ പറ്യേണതോ..?”

“ഹെന്ത്…!”

മന്‍സന്‍മാര് ആരേം ചതിക്കൂലാന്ന്…ചതിക്കുന്നതും വഴി തെറ്റിക്കുന്നതും ശെയ്ത്താനും പൊട്ടിയുമാണെന്ന്…!”
“ഓന്‍ക്ക്ണ്ടാ വല്ല ലോകോം… ഒന്‍ണ്ടാ മന്‍സന്‍മാരെ കണ്ടക്ക്ണു… വെറുമൊരു പൊട്ടക്കൊളത്തിലെ തവള… കൊച്ചനൂരിന്റേം അകലാട് കടലിന്റേം അപ്പറം ലോകല്ലാന്നല്ലെ ഓന്റെ വിചാരം…!!!” പൊരുളറിയാത്ത വിശദീകരണം കേട്ട് ഞാന്‍ മിഴിച്ച് നോക്കുന്പോള്‍ വീശാന്പാള കൊണ്ട് ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ വല്ല്യുപ്പ വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു… അന്നൊക്കെ വലുതാവുന്പോള്‍ വല്ല്യുപ്പാടെ പോലെ ആയാല്‍ മതിയെന്ന് ആശിച്ചിട്ടുണ്ട് ആരേയും പേടിക്കാതെ ചീത്ത പറയനും അനുസരിപ്പിക്കാനും ഒക്കെ പറ്റ്വോലാ…പക്ഷെ ഒന്നോര്‍ക്കുന്പോള്‍ ആഗ്രഹം വേണ്ടെന്ന് വെക്കും… ആരെയും പേടിക്കത്ത വല്ല്യുപ്പാക്ക് വാവടുക്കുന്നത് ഭയങ്കര പേടിയാണ്… വാവടുത്താല്‍ മെലിഞ്ഞ ശരീരം ശ്വാസം കിട്ടാതെ കട്ടിലില്‍ കിടന്ന് വളഞ്ഞ് മേല്‍പ്പോട്ട് പൊന്തും… പിന്നെ വേലപ്പന്‍ പോയി ബാലന്‍ വൈദ്യരെ കൂട്ടി വരണം… അല്‍പമൊന്ന് സമാധാനമായാല്‍ എന്നെ അടുത്ത് വിളിച്ച് വല്ല്യുപ്പ ചോദിക്കും… “വല്ല്യുപ്പാടെ കുട്ടി പേടിച്ചോ…””പരീദാപ്ല സരിക്കും പേടിപ്പിച്ചു…” ജനലഴികളില്‍ പിടിച്ച് മുറ്റത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് എത്തി നോക്കുന്ന വേലപ്പനായിരിക്കും മിക്കവാറും മറുപടി പറയുക…
പിന്നീടെപ്പോഴോ ഒരു വാവിന് വേലപ്പന്‍ ബാലന്‍ വൈദ്യരെ വിളിച്ച് വരുന്പോഴേക്ക് ഉമ്മ വായിലേക്ക് ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത രണ്ട് ടീസ്പൂണ്‍ വെള്ളമിറക്കി മൂന്നാമത്തേത് ഇറക്കാന്‍ കഴിയാതെ കവിളിലൂടെ ഒളിപ്പിച്ച് ‘കലിമ’ ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് വല്ല്യുപ്പ നിശ്ചലമായി കിടന്നു… കുന്തിരിക്ക പുകനിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ തേങ്ങലുകള്‍ക്കും ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ ” ന്റെ പരീദാപ്ലെ” എന്ന തൊഴുത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടിയിലിരുന്നുള്ള വേലപ്പന്റെ നിലവിളി വേറിട്ട് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നൂ…അതിന് ശേഷം വീട്ടിലൂള്ള വേലപ്പന്റെ വരവ് കൂറഞ്ഞു…

ഒരു ദിവസം ഉമ്മാക്ക് വന്ന ഉപ്പയുടെ കത്തില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ അറബി വേഷത്തിലൂള്ള ഉപ്പയുടെ ഫോട്ടോയും നോക്കി ഇരിക്കുന്പോഴായിരുന്നു വേലപ്പന്‍ ആ വഴി വന്നത്… കയ്യിലെ ചോറും വിയര്‍പ്പും തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് കൊണ്ട് തുടച്ച് വലിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഫോട്ടോയും നോക്കി ഇരിക്കുന്പോഴായിരുന്നു വേലപ്പന്‍ ആ വഴി വന്നത്…കയ്യിലെ ചേറും വിയര്‍പ്പും തോര്‍ത്ത് മുണ്ട് കൊണ്ട് തുടച്ച് വലിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഫോട്ടോ നോക്കിയിട്ട് പിന്നെ വിഷാദത്തോടെ തിണ്ണയുടെ ഓരവും ചേര്‍ന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…”ഇന്റെ മോന്‍ നാണൂനും മോന്റെപ്പാക്കും ഒരേ പ്രായാ…മോന്റെപ്പ പേര്‍സ്യേ പോയി കായിണ്ടാക്കി… ന്റെ മോനോ…! പാലക്കുയി പാടത്ത് റിക്കാഡാന്‍സേര് വന്നപ്പം അവരേറ്റ് കൂട്ടം കൂടി പൊറപ്പെട്ട് പോയി… താറാവേരന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയ തള്ളേടല്ലെ മോന്… കൊണം പിടിക്കാത്ത വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്…!!!”

വെറ്റില മുറുക്കിയ ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന് കഫം മുറ്റത്തേക്ക് കാര്‍ക്കിച്ച് തുപ്പി എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടെന്ന് പോലെ അത് വേഗം മണ്ണിട്ട് മൂടിക്കൊണ്ട് ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ വേലപ്പന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.

കാലം മാറി,… ഞാന്‍ വലുതായി… നാട്ടു നടപ്പുകളും കൃഷി രീതികളും മറിയെങ്കിലും മണ്ണിനോട്…മല്ലിട്ട് പ്രകൃതിയോട് ചേര്‍ന്ന് കൃഷിയിറക്കുകയും വിളവെടുക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ വേലപ്പന്‍ മടി കാണിച്ചില്ല… മിക്കവരും കൃഷി ലാഭമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്‍മാറിയപ്പോഴും “ഇക്കീ പുഞ്ചക്കണ്ടത്തീ കെടന്ന് ചത്താമതി” എന്ന പിടിവാശിയോടെ പരിചയക്കാരെ കണ്ട് കേണപേക്ഷിചു…”വിളവിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് ഈ വേലപ്പന്‍ തരും… കണ്ടത്തില് ഞാറ് എറക്കന്‍ള്ള വകയും ചാല് എടുക്കാന്‍ള്ള വകയും ഇങ്ങള് കാണണം…വേറെ ഒന്നും അറ്യേണ്ട… വെറുതെ പൂരപ്പടവിലെ കമ്മറ്റിക്കാര്‍ക്ക് വെള്ളത്തിന് പൈസ കൊടുത്തത് കളേണ്ട” പലരും വ്യവസ്ഥക്ക് തയ്യാറായി…ചാണകവും പച്ചിലയും മറ്റും കുഴിച്ച് മൂടി വളമാക്കിയും…വെളുത്തുള്ളിനീരും പുകയില കഷായവും ചേര്‍ത്ത് കീടനാശിനിയായി ഉപയോഗിച്ചും കൃഷിപ്പണി തകൃതിയായി നടന്നു… ഇതിനിടയിലാണ് കേരളം സന്പൂര്‍ണ്ണ സാക്ഷരത കൈവരിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ നാട് നീളെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടന്നിരുന്നത്…

ഒരു സന്ധ്യ മയങ്ങിയ നേരത്ത് പണി കഴിഞ്ഞ് കൊച്ചനംകുളത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു കുളിയും കഴിച്ച് വന്ന് കഞ്ഞിവെക്കാനായി ഒരുങ്ങുന്പോഴായിരുന്നു ചെറ്റക്കുടിലിന്റെ മുറ്റത്ത് സാക്ഷരതാ പ്രവര്‍ത്തകര് ചെന്നത്…
“എഴുത്തും വായനേം അറ്യോ ?”
“ആര്‍ക്ക്… ഇക്കോ നല്ല കാര്യായി…” മുറുക്കാന്‍ കറപിടിച്ച പൊട്ടിപോയ പല്ലുകള്‍ കാണിച്ച് വേലപ്പന്‍ ചിരിച്ചു…
ആഗമനോദ്ദേശം ഉണര്‍ത്തിച്ച് വേലപ്പനില്‍ താല്‍പ്പര്യം ജനിപ്പിച്ച് പേരും ചേര്‍ത്ത് കൊണ്ട് വന്നവര്‍ പോയപ്പോള്‍ അക്ഷരാഭ്യാസം പഠിച്ചാലുണ്ടാവുന്ന ഗുണങ്ങളെ കുറിച്ച് പണ്ട് പരീദാപ്ല പറഞ്ഞത് ഓ൪ത്ത് പോയി…”നാലസ്സരൊന്ന് വായിക്കാന്‍ പഠിച്ചാല്‍ അയ് ന്റെ ഗൊണൊന്ന് വേറേണ്ന്റെ വേലപ്പാ…ലോകംന്ന് പറ്യേണത് കൊച്ചനംങ്കൊളം പോലെ ചെറുതൊന്നുമല്ല… അകലാട് കടല് പോലെ നീണ്ട് നിവര്‍ന്നങ്ങനെ കെടക്കല്ലെ…”
ആകാശത്തോളം മുട്ടി കിടക്കുന്ന അകലാട് കടലിന്റെ വ്യാപ്തിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ തിരമാലകള്‍ അലയടിക്കുന്നത് പോലെ വേലപ്പന് തോന്നി… ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം വൈകുന്നേരത്തെ കുളിയും കഴിഞ്ഞ് ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ ശരീരത്തില്‍ വെളിച്ചെണ്ണ തേച്ച് പിടിപ്പിച്ച് പുതുതായി വാങ്ങിയ സ്ളേറ്റും പെന്‍സിലുമെടുത്ത് സാക്ഷരതാ ക്ലാസിന് പോവുന്പോഴും നാലും കൂട്ടി നന്നായൊന്ന് മുറുക്കാന്‍ വേലപ്പന്‍ മറന്നില്ല…തന്നേക്കാള്‍ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഗുരുനാഥന്മാരില്‍ നിന്നും അക്ഷരം പഠിക്കുന്പോള്‍ ഒരു തരം ‘എരപ്പ്’ മനസ്സില്‍ തോന്നിയെങ്കിലും മാനം മുട്ടെ പരന്ന് കിടക്കുന്ന അകലാട് കടലിനെ മാത്രം മനസ്സില്‍ കണ്ടു… അക്ഷരങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി കൂടി ചേ൪ന്ന് തിരമാലളായി മനസ്സിന്റെ തീരങ്ങളിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോള്‍ കപ്ലയങ്ങാട് ഭരണിയുടെ വാദ്യമേളങ്ങളുടെ താളക്കൊഴുപ്പ് ചെവികളില്‍ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി…പക്ഷെ പരിസമാപ്തിയില്‍ വാദ്യമേളങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കരിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധം പടരുന്നത് മാത്രം അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല…”ആ ചൂരൊന്ന് അറ്യേണെങ്കില്…” വേലപ്പന്‍ വിരലില്‍ കണക്ക് കൂട്ടി…”ഇത് ധനു..മകരം… കുംഭം…രണ്ട് മാസോങ്കൂട്യും ഉണ്ട്”
അക്ഷരങ്ങള്‍ ചേ൪ത്ത് വായിക്കാമെന്നായപ്പോള്‍ ആദ്യം കയ്യില്‍ കിട്ടിയ രാസവള പരസ്യത്തിന്റെ നോട്ടിസ് തപ്പി തടഞ്ഞ് ഒരു വിധം വായിച്ചൊപ്പിച്ചു…
“കൂ..ടു..ത..ല്‍… വി..ള..വിന്… ഉ..പ..യോ..ഗി..ക്കു..ക…”
കൃഷിയില്‍ താന്‍ ശീലിച്ച് പോന്ന രീതികളേക്കാള്‍ മികവുറ്റത് ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്നുള്ള സത്യം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒന്ന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു… ഒപ്പം തന്നെ നൂതന കീട നാശിനികളും…!!! കൂടാതെ ഒരു നേര്‍ച്ചനേരാനും വേലപ്പന്‍ മറന്നില്ല…”ഇക്ക് എല്ലാങ്കൊണ്ടും മാറ്റണ്ടായതല്ലെ… ഇക്കുറി കപ്ലേങ്ങാട്ടെ ഭരണിക്ക് കാളക്കളി വേണ്ട… ഞാനൊരു വൈക്കോപൂതം കെട്ടും… നോക്കിക്കോ…” ദാസന്റെ ചായക്കടയിലിരുന്ന് വേലപ്പെനെടുത്ത പ്രതിജ്ഞകേട്ട് തേങ്ങാക്കാരന്‍ യാക്കോബേട്ടന്‍ ‘കാവ്’ ഏറ്റി നടന്ന് തഴന്പിച്ച ചുമലില്‍ ചൊറിഞ്ഞ് കൊണ്ട് ചിരിച്ചു…പിന്നെ ചായക്കറയും കറിയും പുരണ്ട അന്നത്തെ പത്രത്തിലെ വാര്‍ത്ത വേലപ്പനെ കാണിച്ച് കൊടുത്തു…’പത്ത് വയസ്സുകാരിയെ അറുപത് വയസ്സുകാരനായ മുത്തച്ചന്‍ ബലാല്‍സംഘം ചെയ്തു…’ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് പരക്കുന്നത് പോലെ വേലപ്പന് തോന്നി…”ന്റെ കപ്ലേങ്ങാട്ടമ്മേ…” എന്ന് ഓരോ ദിവസത്തെ ഇത്തരം വാര്‍ത്തകള്‍ വായിക്കുന്പോഴും വേലപ്പന്‍ വിളിച്ച് പോവുകയും അക്ഷരം പഠിക്കാതെ താന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന നല്ലകാലം തിരിച്ച് കിട്ടിയെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നി പോവുകയും ചെയ്തു…കുംഭമാസം വന്നു…തഴച്ച് വള൪ന്ന നെല്‍ചെടികള്‍ അരിയുറക്കാത്ത പാല്‍കതിരുകള്‍ പുറത്ത് കാട്ടി ചിരിച്ചു നിന്നു… പക്ഷെ അങ്ങിങ്ങായി ഒരു പുഴുക്കടി പോലെ വട്ടമിട്ട് കൊണ്ടുള്ള കരിവാളിപ്പ്… പല കീടനാശിനികള്‍ പ്രയോഗിച്ചെങ്കിലും കൂടുതല്‍ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ച് എല്ലാം നടുവൊടിഞ്ഞ് കിടക്കുകയും ചെറുപ്രാണികളെയും മറ്റും പിടിച്ചു തിന്നിരുന്ന ‘പോക്കാച്ചി തവളകള്‍’ ചത്തു മല൪ന്ന് കിടക്കുകയും ചെയ്തു… ആവാസവ്യവസ്ഥയിലെ ഒരു കണ്ണി നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവൊന്നും ഇല്ലാത്ത വേലപ്പന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട കൃഷിയെ കുറിച്ചോ൪ത്ത് വേദനയോടെ “ചതിച്ചല്ലോ ന്റെ കപ്ളേങ്ങാട്ടമ്മേ…” എന്ന് നിലവിളിച്ച് കൊണ്ട് തോട്ടുവരന്പത്ത് കൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു… കപ്ളയങ്ങാട്ട് കുംഭ ഭരണിമഹോത്സവത്തിന്റെ താലമറിയിക്കാന്‍ വന്ന കോമരം ഉറഞ്ഞ് തുള്ളി ചിലമ്പ കിലുക്കി സ൪വ്വനാശനിവാരണത്തിനായി വേലപ്പന്റെ ചേറുപുരണ്ട ശരീരത്തിലേക്ക് തെച്ചിപൂവും നെല്ലും ചേ൪ത്ത് ജപിചെറിഞ്ഞു….

“ന്റെ പരീദാപ്ല പറഞ്ഞത് എത്ര സര്യേ൪ന്ന്…ലോകത്ത് ഒന്നും വിസ്വയ് ക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല… എല്ലാം ഞമ്മളെ പറ്റിക്കും…എല്ലാം… ന്റെ കെട്ട്യോള് ഇന്നെ പറ്റിച്ചില്ലെ… ഇങ്ങനൊരു തന്തണ്ടന്ന് പൊറപ്പെട്ട് പോയ മോന്‍ ചിന്തിച്ചോ…എല്ലാം ചാത്തന്റെ പണ്യാന്ന് പണ്ട് വിസ്വയ് ച്ചു… ഇപ്പൊക്ക് ബോധ്യായി…ഒന്നും കണ്ണുന്പൂട്ടി വിസ്വയ് ക്കരുത്…എല്ലാം ചതിക്കും …അകലാട് കടലിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് തെരമാലേള് വലിച്ചോണ്ട് പോവും… വളപ്പീട്യേക്കരനും ചതിക്ക്യേ൪ന്ന്… ഇക്ക്ന്റെ വളം തന്നെ മത്യേ൪ന്ന്… ഒക്കെ വായിക്കാന്‍ പഠിച്ചോണ്ട് വന്നതാ…”
“എന്തിനാപ്പൊ വായിക്കന്‍ പഠിച്ചേനെ കുറ്റം പറ്യേണ്.. അന്റെ പൊട്ടപോയത്തം കൊണ്ട് ഓരോന്ന് വരുത്തിവെച്ചിട്ട്…” വേലപന്റെ പരിഭവങ്ങള്‍ കേട്ടവര്‍ തിരിച്ച് പറഞ്ഞു…

കുംഭഭരണി മഹോത്സവം വന്നു… നേ൪ച്ച പ്രകാരം വൈകോല്‍ പൂതം കെട്ടി വേലപ്പന്‍ പൂവന്‍ കോഴിയെ കയ്യില്‍ പിടിച്ച് ചിലന്പ് കിലുക്കി ഉറഞ്ഞു തുള്ളിക്കൊണ്ട് ആര്‍പ്പുവിളികളോടെ ഉത്സവതിമി൪പ്പിന്റെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേ൪ന്നു… ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയുടെ പരിവേശം… വദ്യമേളങ്ങളുടെ താളക്കൊഴുപ്പ് മുറുകി… സ്വയം മറന്ന് തുള്ളിമറിഞ്ഞ വേലപ്പന്റെ കണ്‍മുന്നില്‍ അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ച ഗുരുനാഥന്‍ കയ്യിലെ പച്ചില തൂപ്പ് കുലുക്കി തന്നെ കൂടുതല്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു… പരിവേശം നഷ്ടപ്പെട്ട് വെറുമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനായ വേലപ്പന്റെ മൂക്കിലേക്ക് ചേറിന്റെയും വിയ൪പ്പിന്റെയും ഇടകല൪ന്ന മണമടിച്ചു… പരന്ന് കിടക്കുന്ന നെല്‍പാടങ്ങളില്‍ ഉണങ്ങി കിടക്കുന്ന നെല്‍കൃഷി ഒരു മിന്നായം പോലെ കണ്ണില്‍ തെളിഞ്ഞു… അകത്താക്കിയ കള്ള് നുരഞ്ഞ് പൊങ്ങി തികട്ടി തലച്ചോറിനെ തരിപ്പിച്ചു… കയ്യില്‍ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്ന പൂവന്‍ കോഴി പിടിവിട്ട് തിരക്കിനിടയില്‍ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു… അക്ഷരം പഠിപ്പിച്ച ഗുരുവിന്റെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ച് “ന്നെ ചതിച്ചൂലെ… ന്നാലും ഇന്നോട് വേണ്ട്യേര്ന്നില്ല മാഷെ…” എന്നലറി… പിന്നെ ബോധരഹിതനായ വേലപ്പനെ ചെണ്ടപ്പുറത്ത് ആരെല്ലാമോ താങ്ങിയിരുത്തുന്പോള്‍ ശബ്ദമുഖരിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കരിമരുന്നിന്റെ ഗന്ധം പട൪ന്നിരുന്നു….

8 thoughts on “ജ്യോതി൪ഗമയഃ

  1. കൊച്ചനൂര്‍ ബ്ലോഗില്‍
    കമന്റടിക്കുന്നവ൪ക്ക് നന്ദി.
    എല്ലാവരോടും ഒരു നിര്‍ദ്ദേശമുണ്ട്…
    പുതിയ കമന്റ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോള്‍
    ദയവ് ചെയ്ത് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുക.
    ആളുകളെ പരസ്പരം അറിയാനും
    ബന്ധങ്ങള്‍ നിലനി൪ത്താനും അത് ഉപകാരപ്പെടും.
    ഇനിയും സഹകരണം പ്രതീക്ഷിച്ച്
    കൊച്ചനൂ൪ ബ്ലോഗിന് വേണ്ടി

    മുഹമ്മദ് ജസീം. എം. കെ
    കൊച്ചനൂര്‍

  2. നന്നായിട്ടുണ്ട്.
    കൊച്ചനൂരിന് ഒരു പുതിയ കലാകാരന്‍ കൂടി…..
    മുസ്ഥഫ ഇത്ര നന്നായി എഴുതും
    എന്നറിഞ്ഞതില്‍ എല്ലാ കൊച്ചനൂരുകാരും
    സന്തോഷിക്കുന്നു.
    മറക്കാനാവാത്ത കലാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാനും
    അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു താരമായി മാറാനും
    ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കടെ
    ആശംസകള്‍……………….

  3. മുത്തൂ, നന്നായിട്ടുണ്ടെടേ..
    വല്ലിപ്പാടെ മരണം നന്നായി വിഷമിപ്പിച്ചു. ഇനിയും പുതിയ കഥകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

    മുഹമ്മദ് നൌഷാദ് അബൂബക്കര്‍

  4. വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്. ഗൃഹതുരത്വം തുളുമ്പുന്ന വാക്കുകള്‍. വല്ലിപ്പയുടെ മരണം കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു.
    എഴുതുക മുസ്തഫാ…വീണ്ടും ….വീണ്ടും…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *